Artykuł zawiera praktyczne porady dotyczące komponowania zdjęć, sposobu ułożenia i powiązania elementów.
Kompozycja to sposób ułożenia i powiązania elementów (brył, linii, płaszczyzn, światłocienia). Najlepsza jest wtedy, gdy zawiera tylko i wyłącznie całą informację potrzebną do przedstawienia tematu zdjęcia. Im mniej umieścimy na zdjęciu pozostawiając zbędne elementy poza kadrem, tym będzie ono lepsze. Do tworzenia harmonijnej całości kompozycji niezbędne jest zrozumienie natury światła, ponieważ aparat jest wyczulony na obecność źródeł światła i ich wpływ na fotografię. Duży wpływ na układ obrazu ma punkt widzenia. Pozycja jaką wybierze fotograf pociąga za sobą serię wzajemnych relacji. Przesunięcie się prawo lub lewo powoduje zmianę proporcji fotografowanego elementu. Spojrzenie z góry eliminuje dalszy plan i zwiększa liczbę płaszczyzn w poziomie. Zdjęcie blisko ziemi spowoduje przerysowanie dolnych partii i karykaturalnie skrócenie górnych. Sportretowanie osoby z bliska, z pozycji stojącej powoduje efekt odwrotny. Aby kompozycja wyszła udana najlepiej stosować dwuetapowy proces robienia zdjęcia: określić temat zdjęcia oraz zastanowić się w jaki sposób zrównoważyć elementy na planie, aby dawały przyjemny dla oka efekt. Czasem lepiej jest, aby główny motyw zdjęcia nie był położony centralnie. Artystycznie wychodzą fotografie, gdy nie wszystkie obiekty na fotografii są wyraźne. Należy pamiętać o pozycji, z której wykonamy zdjęcie (pionowy lub poziomy kadr, pozycja stojąca, leżące czy siedząca itd.), ponieważ każda z nich uwieczni inaczej fotografowany obiekt. Preferowane są poziome kadry, które wydają się naturalne (wpływ ma na to budowa ludzkich oczu, przystosowana do oglądania świata w poziomie. Większość aparatów jest zaprojektowana do fotografowania w poziomie, natomiast w krajobrazie podkreślony jest horyzont. W kadrze pionowym oczy przebiegają od góry do dołu lub na odwrót szukając relacji w tych dwóch strefach, a nie od lewej do prawej. Przy pomocy takiego kadru najlepiej fotografować obiekty wysokie, pojedyncze (portret jednej osoby, architektura miejska, drzewo itd.). Ciekawym aspektem jest symetria kwadratowego kadru, mająca charakter neutralny. Nie ma dominacji pionów czy poziomów, a kadr jest mocno wyważony. Profesjonaliści używają dwóch zasad: złotego podziału i mocnych punktów w obrazie. Zasadą złotego podziału jest umieszczanie głównego obiektu tak by przechodził przez co najmniej jedną kropkę – przecięcie linii (2 pionowe i 2 poziome o równych proporcjach lub o proporcjach: 3/8+2/8+3/8). Amatorom wystarczy podział pola obrazu na 9 lub 25 pól równych sobie wielkością, aby znaleźć na nim tzw. mocne punkty (dookoła których leżą pola o specjalnej właściwości – obraz jakiegokolwiek przedmiotu umieszczony na takim polu, będzie przyciągał wzrok).