Aby zdjęcie wyszło najlepiej i w możliwie naturalny sposób należy zdjęcie wykonać znienacka, w chwili, gdy fotografowana osoba nie jest tego świadoma i jest czymś zajęta, zachowuje się swobodnie. Najlepiej przygotować się do tej sytuacji ustawiając wcześniej przysłonę, ostrość i czas naświetlania. W pozowanych zdjęciach portretowych ludzie ustawieni przed aparatem często sztywnieją, a na ich twarzach maluje się napięcie. Jeżeli chcemy zachować naturalność wyglądu modelu, nie należy mu kazać zbyt długo czekać, ważne by światło nie padała wprost na twarz, bo może spowodować to mrużenie oczu. Dobrym wyjściem jest boczne oświetlenie, najlepszym natomiast oświetlenie przednio-górno-boczne. Preferowane jest wykonywanie zdjęć we własnym domu lub ogrodzie osoby fotografowanej, czuje się ona wtedy odprężona. W polu ostrości powinien znajdować się model, a tło pozostawać rozmyte. Można tego dokonać ustawiając szeroką przesłonę. Fotografując głowę, ramiona klatkę piersiową centrum ostrości powinno znajdować się na oczach modela. Zawsze najodpowiedniejsze jest ujęcie pośrednie pół profil, ponieważ pełny ukazuje kształt czaszki – zarys czoła, nosa, szczęki, a ujecie z przodu łagodzi zbyt ostre rysy. Nie należy robić zdjęć, gdy uwieczniana osoba stoi na baczność bowiem większość ludzi wygląda i czuje się dość dziwnie i sztywno. Lepiej aby fotografowana osoba oparła się np. o drzewo lub nawet usiadła. Fotografując całą postać, centrum ostrości powinno się znajdować na wysokości przepony modela. Najlepszym sposobem stosowanym przez profesjonalnych fotografów z sytuacjach, gdy model przybiera dziwną postawę lub sztuczny wyraz twarzy, jest poproszenie go, oby popatrzył na chwilę w inną stronę. Pstryknąć należy wtedy, gdy ponownie zwraca wzrok na aparat. Najlepsze wyniki osiąga się zazwyczaj z odległości 2-3m. Fotografując osobę we wnętrzu jakiegoś obiektu w naturalnym świetle należy ustawić ją w pobliżu okna, przez które nie wpadają bezpośrednio promienie słoneczne. We wnętrzu należy fotografować albo przy świetle naturalnym, albo przy całkowicie sztucznym. Różne zdjęcia tej samej osoby można zrobić w zależności od pogody. Inaczej wyjdzie zdjęcie w jasny słoneczny dzień, gdy modela umieścimy cieniu (pod drzewem, po zacienionej stronie budynku) i inaczej w lekko pochmurny dzień, wczesnym rankiem, lub późnym popołudniem (uzyskamy wtedy łagodne kontrasty i równomierne oświetlenie). Pod żadnym pozorem nie należy stosować obiektywów szerokokątnych o ogniskowych 70-135mm, ponieważ powodują deformacje twarzy, a w efekcie karykatury.

Kompozycja to sposób ułożenia i powiązania elementów (brył, linii, płaszczyzn, światłocienia). Najlepsza jest wtedy, gdy zawiera tylko i wyłącznie całą informację potrzebną do przedstawienia tematu zdjęcia. Im mniej umieścimy na zdjęciu pozostawiając zbędne elementy poza kadrem, tym będzie ono lepsze. Do tworzenia harmonijnej całości kompozycji niezbędne jest zrozumienie natury światła, ponieważ aparat jest wyczulony na obecność źródeł światła i ich wpływ na fotografię. Duży wpływ na układ obrazu ma punkt widzenia. Pozycja jaką wybierze fotograf pociąga za sobą serię wzajemnych relacji. Przesunięcie się prawo lub lewo powoduje zmianę proporcji fotografowanego elementu. Spojrzenie z góry eliminuje dalszy plan i zwiększa liczbę płaszczyzn w poziomie. Zdjęcie blisko ziemi spowoduje przerysowanie dolnych partii i karykaturalnie skrócenie górnych. Sportretowanie osoby z bliska, z pozycji stojącej powoduje efekt odwrotny. Aby kompozycja wyszła udana najlepiej stosować dwuetapowy proces robienia zdjęcia: określić temat zdjęcia oraz zastanowić się w jaki sposób zrównoważyć elementy na planie, aby dawały przyjemny dla oka efekt. Czasem lepiej jest, aby główny motyw zdjęcia nie był położony centralnie. Artystycznie wychodzą fotografie, gdy nie wszystkie obiekty na fotografii są wyraźne. Należy pamiętać o pozycji, z której wykonamy zdjęcie (pionowy lub poziomy kadr, pozycja stojąca, leżące czy siedząca itd.), ponieważ każda z nich uwieczni inaczej fotografowany obiekt. Preferowane są poziome kadry, które wydają się naturalne (wpływ ma na to budowa ludzkich oczu, przystosowana do oglądania świata w poziomie. Większość aparatów jest zaprojektowana do fotografowania w poziomie, natomiast w krajobrazie podkreślony jest horyzont. W kadrze pionowym oczy przebiegają od góry do dołu lub na odwrót szukając relacji w tych dwóch strefach, a nie od lewej do prawej. Przy pomocy takiego kadru najlepiej fotografować obiekty wysokie, pojedyncze (portret jednej osoby, architektura miejska, drzewo itd.). Ciekawym aspektem jest symetria kwadratowego kadru, mająca charakter neutralny. Nie ma dominacji pionów czy poziomów, a kadr jest mocno wyważony. Profesjonaliści używają dwóch zasad: złotego podziału i mocnych punktów w obrazie. Zasadą złotego podziału jest umieszczanie głównego obiektu tak by przechodził przez co najmniej jedną kropkę – przecięcie linii (2 pionowe i 2 poziome o równych proporcjach lub o proporcjach: 3/8+2/8+3/8). Amatorom wystarczy podział pola obrazu na 9 lub 25 pól równych sobie wielkością, aby znaleźć na nim tzw. mocne punkty (dookoła których leżą pola o specjalnej właściwości – obraz jakiegokolwiek przedmiotu umieszczony na takim polu, będzie przyciągał wzrok).

Śnieg, odbijając światło, zwiększa intensywność oświetlenia. Przy oświetleniu bocznym widoczne są nawet niewielkie nierówności terenu. Pełne bogactwo tonalne śniegu możemy uzyskać fotografując ślady na śniegu, np. butów czy nart. Cienie na krawędziach tych śladów kontrastują z bielą śniegu który pozostał nienaruszony. Biel śniegu może zdominować obraz i spowodować, że przedmiot fotografowany będzie nie doświetlony (ciemny i nieostry). Niektóre aparaty mają możliwość odpowiedniego ustawienia na warunki śniegowe. Najlepszy czas na zdjęcia jest po zawiei śnieżnej, gdy wyjdzie słońce, ale jeszcze nie zdoła stopić powierzchni śniegu. Niezliczone są tematy zdjęć zimowych. Efektywne wychodzą zdjęcia, gdy śnieg leży na płotach, gałęziach, dachach. Doskonale zawsze zostaje uwieczniony szron, który powstaje po mglistej, mroźnej nocy i pokrywa wszystko dokoła. Cechą szronu jest oślepiająca biel i migotanie kryształków. Najlepiej, gdy szron jest oświetlony słońcem, wtedy stworzymy krajobraz jak z bajki przy pomocy średniego lub ciemnego filtru i ciemnego tła. Gdy chcemy uzyskać doskonały kontrast należy sfotografować krę na rzece, ponieważ w zimie woda jest prawie czarna. Również zadymka śnieżna może być pięknym motywem jeżeli jest silna i jeżeli zdejmujemy ją na ciemnym tle (las, miasto), by wyszły wyraźnie płatki padającego śniegu. Czas naświetlenia powinien być krótki, co daje efekt padania i miękkości (około 1/25 do 1/50 sek). Umieszczając w krajobrazie np. osoby na pierwszym planie, zwierzęta, ślady nart na śniegu ożywimy obraz, jeśli wątek będzie odpowiednio proporcjonalny w całej kompozycji. Niezapomnianym przeżyciem jest fotografowanie w nocy w zimie, wtedy światło otoczenia jest zdecydowanie mocniejsze – biel śniegu odbijając światło czyni obiekty wyraźniejszymi. Wówczas obiekt fotografowany powinien być oświetlony równomiernie lub po prostu ciekawie. Profesjonalistom znane jest zjawisko paradoksu śniegu polegające na tym, że ciemniejszy obraz śniegu daje w pewnych granicach wrażenie większej bieli – najbielszy śnieg jest tam, gdzie na zdjęciu widać wiele miejsc które są zacienione. Co do sprzętu to ważna jest osłona przeciwsłoneczna, bo odblaski padające od śniegu są tak silne, że wpływają ujemnie na klarowność negatywu. Cennym elementem wyposażenia jest teleobiektyw, który pozwala przybliżyć odległe plany. Zdjęcia śniegowe wymagają filtru, i to na równinach ciemniejszego, w górach i na podgórzu jaśniejszego, bo tam słońce jest silniejsze, a cienie głębsze.

Najlepsza porą na zdjęcia jest zmierzch lub przed świtem. Można oczywiście robić fotki w środku nocy, ale pozbawimy przedmioty szczegółów. Perfekcyjne, ostre i nasycone wyraźnymi szczegółami zdjęcia wychodzą w chłodną noc, gdy powietrze jest czystsze niż w porze letniej. Ponadto światło otoczenia jest zdecydowanie mocniejsze – biel śniegu odbijając światło czyni obiekty wyraźniejszymi. Optymalnie jest wybrać przedmiot oświetlony równomiernie lub po prostu ciekawie. Warto też fotografować odbicia budynków i świateł w wodzie – np. przepływającej obok rzece. Poruszające się fale dają ciekawe, rozmazane odbicia świateł. Ruchome światła, na przykład reflektory samochodów, utworzą ciągłe świetlne linie. Fotografia nocą z pomocą aparatu cyfrowego to doskonała zabawa i ciekawe doświadczenie. Aparat taki rejestruje o wiele więcej niż jest w stanie zobaczyć ludzkie oko, ponieważ rejestruje na jednym ujęciu przedział czasu często kilkudziesięciu sekundowy. Dzięki cyfrówce mamy możliwość od razu ocenić efekty swojej pracy i poprawić ujęcie, jeżeli coś jest nie tak. Noc charakteryzuje niedoświetlenie fotografowanych obiektów, w takiej sytuacji należy użyć lampy błyskowej i większej czułości ISO. Potrzebny jest również dłuższy czas naświetlania (nawet do kilkunastu sekund). Przez ten cały czas obraz jest rejestrowany i „wchłaniany” przez obiektyw w matrycę CCD. Fotografując w całkowitej ciemności aparatem cyfrowym mamy szanse uchwycić wyraźny obraz. Fotografia klasyczna nie daje nam tej możliwości. Bardzo przydatny okazuje się sprzęt z autowyzwalaczem umieszczony na statywie. Aby zredukować efekt szumów ważne jest, aby aparat był możliwie jak najbardziej schłodzony.

Znakomite efekty pozwoli uzyskać model aparatu z silnym zoomem optycznym (min 5-krotnym). Doskonale nadają się do tego również lustrzanki jednoobiektywowe z silniczkiem przesuwu filmu, które pozwalają wykonywać serie zdjęć w minimalnych odstępach czasu. Opóźnienie w otwarciu migawki może spowodować przegapienie najciekawszych momentów. Jeśli nie jesteśmy pewni, kiedy aparat pstryknie, niemożliwe staje się zsynchronizowanie aparatu z wydarzeniami w kadrze. Można używać techniki na wpół wciśniętego spustu. W niektórych sytuacjach (nawet w słoneczne dni) warto doświetlić obiekt lampą. Pozwoli to lepiej zamrozić akcję i wydobyć więcej kolorów. Metoda ta sprawdza się w przypadku robienia zdjęć z bliska, w odległości do około dwóch metrów. Aby zamrozić szybko poruszające się obiekty trzeba stosować krótkie czasy naświetlania. Natomiast chcąc uzyskać na zdjęciu wrażenie ruchu, powinno się stosować długi czas naświetlania i śledzić ruch w wizjerze. Krótki czas naświetlania wymaga dużego otworu migawki, co powoduje małą głębię ostrości. Jak fotografować poruszających się ludzi, zwierzęta lub pojazdy, aby zdjęcia nie były zamazane? Najważniejsza w tego typu fotografii jest umiejętność przewidywania. Należy zbliżyć się do fotografowanego obiektu albo użyć teleobiektywu lub obiektywu o zmiennej ogniskowej. Im bliżej aparatu znajduje się obiekt, tym krótszy musi być czas naświetlania, aby na fotografii nie pojawiły się przesunięcia. Czas ekspozycji musi być również tym krótszy, im szybciej porusza się obiekt. Najlepiej podążać aparatem za poruszającym się obiektem, ustawiając ostrość do chwili bezpośrednio poprzedzającej wykonanie zdjęcia. Zoomem wychwytujemy nie tylko najciekawsze akcje, ale i twarze ludzi. Błysk flesza, trwający 1/500s, pozwala uzyskiwać ostre zdjęcia ruchomych obiektów ze względu na krótki czas trwania, ale przeciętna lampa błyskowa oświetla w wystarczającym stopniu jedynie przedmioty znajdujące się w odległości nie większej niż 4,5m. Możemy też zastosować serię błysków, po każdym przesuwając błonę filmową. Używając film o średniej czułości (IS0 100-200), możemy dobrze sfotografować osobę idącą z umiarkowaną prędkością albo powoli poruszającego się zwierzę. Do szybszych akcji w słabym oświetleniu niezbędny jest film o większej czułości (ISO 400-1000), który umożliwia zastosowanie krótkiego czasu naświetlania przy stosunkowo wysokiej wartości przysłony.

Należy wykonać kilka zdjęć stojąc w jednym miejscu i potem skleić je w całość. Najlepiej zacząć od lewej strony, kolejne zdjęcie ma obejmować część obszaru z poprzedniego ujęcia. Ważne jest, aby kolejne klatki były tak samo naświetlone. W robieniu takich zdjęć bardzo przydatny okazuje się statyw, aby różnice w poziomie zdjęć były niewielkie. Tradycyjnie panoramy są składane ze zdjęć wykonanych obiektywem o długiej ogniskowej i wąskim kącie widzenia, co pozwala uzyskać wyraźniejszy wygląd obiektów leżących w dużej odległości. Jednak wykonanie dużej ilości zdjęć porównywalnych jest trudne ze względu na zmieniające się oświetlenie. Dlatego takie obiektywy nadają się tylko do odległych pejzaży przy jednostajnej pogodzie. Obiektyw szerokokątny zmniejsza ilość zdjęć niezbędnych dla pokrycia całego horyzontu, ale możemy mieć duże kłopoty ze złożeniem poszczególnych zdjęć w jedną całość. Istotne w czasie robienia serii zdjęć są parametry ekspozycji. W trybie automatycznym aparat dobierze różne czasy naświetlania i przysłony (w zależności od ustawienia względem słońca). Najlepiej wybrać fragment pejzażu i na nim ustawić parametry. Optymalnie, gdy słońce świeci nam dokładnie z boku (oświetlenie jest uśrednione pomiędzy robieniem zdjęcia ze słońcem i pod słońce). Niektóre aparaty cyfrowe (np. wszystkie Canony serii Powershot) pomagają w kadrowaniu zdjęć panoramicznych, wyświetlając fragmenty poprzedniego ujęcia. Aparat cyfrowy i komputerowa obróbka zdjęć dają nieskończone możliwości. Aby złożyć zdjęcia w jedną całość można wykorzystać jeden z wielu programów na rynku m.in. Ulead Cool 360, Photo Stitch, Panorama Tools Sticher (darmowy, korzystanie jest jednak skomplikowane). Programy tego typu pozwalają na bezszwowe łączenie zdjęć w jedną całość. Należy pamiętać, że każdy obiektyw wprowadza do obrazu zniekształcenia. Inaczej oddawane są linie poziome i pionowe w centrum kadru, a inaczej na jego brzegach. W efekcie zdjęcia nie pasują do siebie, bo linie, które pierwotnie miały być równoległe, krzywią się każda w swoją stronę – do środka lub na zewnątrz zdjęcia. Mimo wszystko programy graficzne sobie z tym radzą.

Niewielkie kwiaty i owady można fotografować tak, aby na zdjęciu ukazywały się w naturalnej wielkości. Można też posłużyć się makrofotografią, wtedy obiekt na zdjęciu jest większy niż w rzeczywistości. Dla naszej wygody dobry byłby aparat z wewnętrznym pomiarem światła, z możliwością wymiany obiektywu, dołączania pierścieni pośrednich lub mieszka. Nie można zapomnieć o aparatach średnioformatowych, przy pomocy których możemy uzyskać zdjęcia wysokiej jakości. Film o każdej czułości będzie dobry, polecany jednak jest o czułości 100 lub nawet mniej czuły, aby był bardziej kontrastowy i dawał na odbitce mniejsze ziarno. Zbliżenia uwydatniają wszelki ruch rośliny, dlatego aby zdjęcie było ostre, najlepiej wykonać je w bezwietrzny dzień. Zbliżenia można robić za pomocą obiektywu o zmiennej ogniskowej z funkcją macro. Jeśli fotografujemy w ostrym słońcu należy użyć osłony obiektywu. Udogodnieniem jest używanie statywu który unieruchomi aparat oraz wężyk dzięki któremu można uniknąć wstrząsów w czasie zwalniania migawki. Kwiaty można fotografować z góry, z boku – jak nam się podoba. Kiedy mamy już odpowiednie ujęcie – rozstawiamy statyw, do aparatu wkręcamy wężyk i rozpoczynamy ustawianie parametrów naświetlania, czyli przysłonę i czas naświetlania. Kiedy chcemy uzyskać tło rozmazane należy przy ustawianiu przesłony pozostawić duży otwór, uzyskamy również małą głębię ostrości. Jeżeli zaś fotografujemy grupę kwiatów to otwór przysłony musi być mniejszy aby uzyskać duża głębię ostrości .Gdy słońce świeci zza fotografowanego obiektu – ładnie prześwieca przez cienkie liście i płatki, światło boczne wydobywa fakturę szorstkich powierzchni. Aby skierować część światła na ocienione partie, można posłużyć się białą kartką. Aby zdjęcie wyszło najlepiej ważne jest aby usunąć z otoczenia obiektu niepotrzebne lub rozpraszające uwagę przedmioty, takie jak wysokie trawy, kamienie lub suche gałązki.

Z pozoru wydaje się proste. Budynki nie uciekają, nie poruszają się, jest więc czas, aby uchwycić odpowiadające nam walory, a nawet powtórzyć ujęcie. Mają wielką zaletę: nie marudzą że źle wyszły, że są grube, że uśmiech mają krzywy. Nie jest jednak tak, kolorowo jak się wydaje. Największym problemem jest znaleźć odpowiedni punkt fotografowania, który musi być odpowiednio oświetlony. Zależy to od czasu. Dlatego zdjęcia robione podczas wycieczek nigdy nie dorównają zdjęciom architektury w książkach. Powodem są przewodnicy, którzy pośpieszają amatorów fotografowania, nie mówiąc już, że oświetlenie często daje wiele do życzenia. Wydawałoby się, że zdjęcie architektury zrobi nawet przedszkolak, bo to żadna sztuka. A jednak zepsucie takiego zdjęcia zdarza się nader często. Częstym błędem jest zadzieranie obiektywu do góry, by cały budynek wszedł w kadr. Aby tego uniknąć, zdjęcia należy robić jak najdłuższym obiektywem. Najpraktyczniejsze są obiektywy szerokokątne – 24-28-35 mm, które pozwalają objąć w kadrze rozległe widoki, tak potrzebne przy dużych obiektach, a nie powodują groteskowych deformacji. Obiektywy standardowe (50 mm) nie dają zniekształceń, ale z powodu wąskiego kąta widzenia nie zawsze da się objąć cały obiekt. Możliwie duży zoom z większej odległości powoduje zmianę perspektywy – ściany będą mniej pochylone. Często lepiej oddalić się od budynku i sfotografować go teleobiektywem z możliwie największej odległości, dzięki czemu możemy wyodrębnić ciekawy detal architektury. Teleobiektyw wykorzystujemy również wtedy, gdy nie możemy dostatecznie zbliżyć się do odległych budowli. Niekiedy bardziej efektowne jest wychwycenie i uwiecznienie atrakcyjnych detali, niż zrobienie zdjęcia obejmując większy obszar, ponieważ wprowadzamy wtedy wiele niepotrzebnych elementów: drzew, samochodów, ludzi, innych budynków. Fotografując jasnym obiektywem należy przymknąć przysłony, aby wszystkie plany stały się ostrzejsze. Wykonując zdjęcia na materiałach światłoczułych i nie stosując optyki z shiftem, najlepiej jest je poddać obróbce w programie graficznym. Shift to specjalny obiektyw do fotografowania architektury, ale niezwykle drogi. Ma możliwość do korygowania perspektywy, wyposażony jest w znakomitą optykę. Przy fotografowaniu dużych obiektów przydaje się statyw i wężyk spustowy, ponieważ potrzebna jest duża głębia ostrości oraz długi czas naświetlania. Dużą rolę odgrywa też film w aparatach analogowych. Najlepszy jest niskoczuły, 100 i 200 ISO poszerzają zakres wartości ekspozycji i warunków oświetleniowych

Większość w domu ma swoich milusińskich: psa, kota, chomika, szynszylę, żółwia czy rybki, których od czasu do czasu fotografuje. Lubimy pstrykać zdjęcia ptaków w parku, zwierząt na łonie natury, w ZOO, naszych pieszczochów z dziećmi. Zdjęcia jednak nie zawsze wychodzą takie jak chcemy, a lampy błyskowe ogłupiają i rozdrażniają zwierzaki.

Jeżeli chcemy fotografować domowych ulubieńców wystarczy zwykły aparat. Jeżeli chcemy uwiecznić zwierzęta w naturalnym środowisku należy zaopatrzyć się w obiektywy o zmiennej ogniskowej względnie długoogniskowe. Bardzo przydatny okazuje się statyw, ponieważ ciężar obiektywu jest znaczny, a każdy minimalny ruch zostanie zarejestrowany na negatywie.

Przy fotografowaniu zwierzaków niezbędna jest cierpliwość, spostrzegawczość i szybkie reagowanie na zmieniającą się rzeczywistość. Zwierzęta domowe najlepiej fotografować podczas zabawy, odpoczynku w ich ulubionych miejscach. Bardzo efektywne wychodzą zdjęcia, gdy zastosujemy głębię ostrości uzyskując wydobycie sylwetki ulubieńca.

Niezapomnianą pamiątką są zdjęcia z dzikimi i egzotycznymi zwierzętami. Niestety większość z nas ma możliwość oglądać je tylko w ZOO. Najlepszy w takiej sytuacji okazuje się aparat z obiektywem tele lub zmiennoogniskowym i film o wyższej czułości np. 400 ASA.

Użycie obiektywów o dłuższej ogniskowej pozwoli nam na zmniejszenie kąta widzenia obiektywu oraz wyeliminowanie tła (siatek czy krat). Niezastąpione jest używanie dużych otworów przesłony, dzięki którym uzyskamy krótkie czasy naświetlania (błysk nie rozdrażni zwierząt) oraz małą głębię ostrości. Większość aparatów cyfrowych posiada oprogramowanie dostosowane do fotografowania rożnych zjawisk, dzieci i zwierząt, pamiętajmy o ich stosowaniu. Ułatwi to nam pracę, a zwierzęta nie będą się czuły zagrożone.

Nie ma osoby na świecie, która chociażby raz nie oglądała poruszających się chmur i nie przypisywała im rozmaitych kształtów. Fotografowanie chmur na błękitnym niebie nie sprawia żadnej trudności. Najlepiej nadają się do tego obiektywy szerokokątne oraz zmiennoogniskowe, przydatny jest aparat z automatyką naświetlania. Niezastąpiony jest statyw i wężyk spustowy. Można stosować filtry polaryzacyjne do skontrastowania nieba i chmur. Film powinien być o wyższej czułości (bardzo pomocny przy fotografowaniu wczesnym rankiem lub późnym wieczorem).

Najładniejsze wyjdą zdjęcia, gdy czas ekspozycji mierzymy na najjaśniejszą część nieba, a następnie przekadrowujemy, aby objąć cały obszar który chcemy ująć na zdjęciu.

Należy pamiętać, że chmury w przeciągu kilku minut zmienią swój kształt, mogą upodobnić się do jakiegoś przedmiotu.
Najbardziej efektowne zdjęcia chmur wyjdą przy wschodzącym lub zachodzącym słońcu. Oświetlone takim światłem słonecznym przybierają przepiękne barwy. Aby sfotografować niebo podczas zachodu słońca należy umieścić aparat na statywie przykręcić wężyk spustowy i czekać na odpowiedni moment. kiedy słońce będzie przysłonięte chmurami. Wtedy pojawi się artystyczny pejzaż z oświetlonymi chmurami- część będzie bardzo ciemna, a przez resztę będą przedzierać się promienie słoneczne.